![De kunst van het krabbelen](http://eu.shayandblue.com/nl/cdn/shop/articles/098_williams_tennessee.jpg?v=1692366596&width=2000)
![De kunst van het krabbelen](http://eu.shayandblue.com/nl/cdn/shop/articles/098_williams_tennessee.jpg?v=1692366596&width=2000)
- Door Paul Lumley
De kunst van het krabbelen
"Iedereen is op de een of andere manier een verzamelaar," vertelde de leraar Engels die kunsthandelaar David Schulson werd aan zijn kinderen. "Iedereen heeft de impuls om te verzamelen." Wat Schulson niet zei, is dat de impuls om te verzamelen vaak een andere in zich draagt: de drang om te houden, op te potten, vast te houden. Schulson bracht zijn weekenden door met het afstruinen van vlooienmarkten in New York op zoek naar eigenaardigheden, op zoek naar de verhalen achter vreemde voorwerpen en hoewel hij vaak verkocht wat hij vond, kon hij het niet opbrengen om afstand te doen van sommige van zijn meest dierbare ontdekkingen. In de loop van zijn carrière verzamelde hij misschien wel de meest indrukwekkende privécollectie tekeningen, krabbels en handtekeningen ter wereld. Het boek Krabbelen: Een A tot Z van beroemde krabbels laat deze verzameling voor het eerst zien. Een selectie uit Schulson's collectie - waaronder doodles van koningin Victoria, Stephen King's griezelig jubelende stick figure en een erotisch schilderij van Tennessee Williams - staat hieronder.
Tennessee Williams
Tennessee Williams, een van de belangrijkste Amerikaanse toneelschrijvers van de twintigste eeuw, schilderde ook met olieverf en pastel. Op de achterkant van een zwart-witfoto van acht bij tien inch schilderde hij met dikke penseelstreken twee mannelijke figuren. In de buurt van zijn initialen schrijft hij "Frankenste[in] Monster" en tussen de twee figuren, in een oranje kader, titelt hij de tekening World of Morrissey. Dit is waarschijnlijk een verwijzing naar de horrorfilm Flesh for Frankenstein van regisseur Paul Morrissey uit 1973, ook bekend als Andy Warhol's Frankenstein. De figuur met het label "Joe D." moet daarom Joe Dallesandro zijn, die een hoofdrol speelde in de film. Williams schilderijen gaven uiting aan zijn homoseksualiteit, die grotendeels afwezig was in zijn toneelstukken.
Koningin Victoria
Voordat ze koningin van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Ierland en keizerin van India werd, was Alexandrina Victoria een koninklijke prinses die liefkozend "Drina" werd genoemd. Haar moeder, die haar opvoedde na de dood van haar vader in 1820, geloofde in het belang van activiteiten in de buitenlucht en daar hoorde paardrijden ook bij; Victoria hield niet alleen van paardrijden, maar ook van ezelen.
Het cursieve handschrift op deze potloodschetsen suggereert dat ze ze maakte toen ze een jonge adolescent was in het begin van de jaren 1830. De eerste afbeelding heeft ze als onderschrift "Mama in haar Phaeton", wat een door paarden getrokken open koets is. De tekening onder de phaeton lijkt een meisje voor te stellen zittend in een stoel op een ezel, misschien een herinnering van toen ze een kind was - het blijft onduidelijk of dit een heel vroeg zelfportret zou kunnen zijn.
Victoria's interesse in kunst groeide en uiteindelijk werd ze een volleerd aquarelliste. Dit potloodkunstwerk biedt een fascinerend kijkje in de kindertijd van een van de machtigste vrouwen ter wereld.
John le Carré
Dit humoristische zelfportret uit mei 1996 toont John le Carré terwijl hij worstelt om "een AARDE SCHOKKENDE roman af te maken". Met vulpen in de hand en zittend over een wirwar van pagina's ziet hij er duidelijk radeloos uit, maar dit logenstraft het feit dat zijn spionageroman, The Tailor of Panama, op het punt stond uitgebracht te worden. De afbeelding is gemaakt met blauwe inkt, en misschien gewassen, op wit karton van acht-en-een-kwart bij elf inch.
Jean Cocteau
Deze fantasievolle inkt-en-krijttekening toont graaf Orgel, de hoofdpersoon van de controversiële roman uit 1924 van Cocteau's vriend Raymond Radiguet, Le bal du Comte d'Orgel. Radiguet stierf een jaar voor de publicatie op twintigjarige leeftijd. In 1953, de datum waarop Cocteau twee keer op dit werk schrijft, werd zijn reeks etsen met de gelijknamige titel gepubliceerd door Éditions du Rocher in Monaco. Deze tekening lijkt op de ets met de titel "Le Comte d'Orgel XII" en toont waarschijnlijk zowel de graaf als de jongeman (naar voren kijkend) in het midden van een overspelige relatie met de vrouw van de graaf.
"Ik ben in Parijs zonder er te zijn," schrijft Cocteau, nadat een auto-ongeluk tussen Avallon en de hoofdstad hem dwong een geplande lunchafspraak te verzetten. "Daarom kan ik niet afspreken." Hij illustreert zijn angst na wat er is gebeurd en stelt een nieuwe datum vast voordat hij een sterretje tekent en zijn naam ondertekent.
Stephen King
Deze schets met pen en inkt lijkt op het eerste gezicht getekend door een kind, maar in de benedenhoek tekent Stephen King zijn naam in expressief cursief. De inhoud is duidelijk geavanceerder dan je op het eerste gezicht zou denken: het hoofdeinde van het bed, dat is vormgegeven als een grafsteen, bevat de afkorting voor "Rust in vrede", met de R achterstevoren geschreven. De E in "ME" staat ook achterstevoren, net als de C, N en Lin "ROCK N ROLL". Is hier sprake van een verborgen boodschap, of zou deze schets iets te maken kunnen hebben met King's roman The Long Walk uit 1979, voor het eerst gepubliceerd onder het pseudoniem Richard Bachman? In dit dystopische verhaal over tienerjongens die een gedwongen wandeling maken tot er nog maar één over is, begint één van de jongens de anderen te bedreigen en zegt dat hij op hun graf zal dansen. Misschien herhaalt King dat dreigement boven zijn handtekening.
Roland Topor
Roland Topor stond het meest bekend om zijn combinatie van humor en het groteske, waarbij hij vaak het menselijk lichaam als onderwerp gebruikte, in zijn geheel of in delen, zoals hier te zien is. Deze met pen en inkt gesigneerde schets was ooit op een bord geplakt en er zijn zichtbare resten te zien langs de randen. Hoewel het papier niet in geweldige staat is, heeft dit veld van hoofden, waarvan het haar om een onbekende reden wordt gevlochten, iets bizar aantrekkelijks.
_____________
https://www.theparisreview.org/blog/2019/05/22/the-art-of-doodling/